کدهاي جاوا اسکريپت
دانلود كتاب
دانلود موزيك
دانلود کارتون
گوناگون
تجارت الكترونيك
 
 
تبليغات تصويري
مبل هاي عجيب و زيبا را به نرخ توليدي تهيه کنيد
بازي آنلاين و فکري لرد ها
 

 
 
 
 
  گيوتين، وسيله اى براى اعدام

در زمان انقلاب فرانسه، اعدام با گيوتين انسانى ترين و عادلانه ترين شيوه اجراى مجازات مرگ شناخته مى شد. در ۲۱ ژانويه ۱۷۹۳، انقلابيون فرانسوى دستگاه گيوتين مخصوصى را در پلاس دولارولوسيون (ميدان انقلاب) كار گذاشتند. اين دستگاه به مشهورترين گيوتين تاريخ و قربانى آن، لويى شانزدهم، به مشهورترين قربانى گيوتين تبديل شدند.

استفاده از گيوتين براى اعدام را نخستين بار دكتر ژوزف اينياس گيوتين پيشنهاد داد و به همين خاطر نام او روى اين دستگاه باقى ماند. دكتر گيوتين در تاريخ ۱۰ اكتبر سال ۱۷۸۹ به «اتاژنرا» (شورايى متشكل از نمايندگان كليسا، اشراف و عوام) پيشنهاد داد كه بايد سر تمامى محكومان به مرگ به شيوه اى انسانى و عادلانه قطع شود تا مشخص شود كه تفاوتى ميان انسان ها نيست. در آن زمان گردن زنى انسانى ترين شيوه اعدام به شمار مى رفت و در بسيارى از كشورها براى اعدام اشراف زادگان به كار گرفته مى شد. زندانيان معمولى يا دار زده مى شدند يا در آتش مى سوختند. در واقع ايده مرگ انسانى و سريع و يكسان براى همه با تفكر انقلابى آن زمان هماهنگى داشت. به اين ترتيب مجمع اتاژنرا در تاريخ ۲۵ مارس ۱۷۹۱ طى لايحه اى گردن زنى را تنها شيوه درست اعدام معرفى كرد و اين لايحه يك سال بعد به تصويب رسيد و به قانون بدل شد. اما اين قانون يك مشكل داشت كه جلاد رسمى پاريس به نام سانسو به آن اشاره كرد و آن اين بود كه سر همه محكومان را نمى شود با شمشير از تن جدا كرد. در واقع گردن زنى نياز به دژخيمى داشت با قدرت زياد، دستى بدون لرزش و چشمى تيزبين تا اين كه سر محكوم با يك ضربه از تن جدا شود. بعداً مشخص شد كه سانسو درست گفته است، چرا كه در دوران حكومت وحشت و ترور در فرانسه تعداد اعدام ها آن قدر افزايش يافت كه جلادان از پس همه آنها برنمى آمدند. بنابراين مشخص شد كه براى اين كار به يك ماشين مخصوص نياز هست و پس از مشاوره با دكتر آنتوان لويى، دبير آكادمى جراحى، سفارش ساخت ماشين داده شد. در ابتدا اين ماشين را «لواسون» مى خواندند، اما بعداً نام گيوتين بر آن گذاشته شد. نخستين دستگاه شبيه گيوتين، پانصد سال پيش از آن به نام هاليفكس گيبِت در سال ۱۲۸۶ در شهرى در يوركشر ساخته شد و استفاده از آن تا سال ۱۶۵۰ هم ادامه داشت. سپس مردى اسكاتلندى به نام جيمز داگلاس ارل اهل مورتون اين دستگاه را ديد و در سال ۱۵۵۶ در ادينبرا سفارش ساخت آن را داد كه بعداً به نام «دوشيزه» معروف شد و استفاده از آن تا سال ۱۷۱۰ ادامه پيدا كرد. علاوه بر اين، در تاريخ آمده است كه در سال ۱۷۰۲ در شهر ميلان ايتاليا اعدامى با دستگاهى مشابه صورت گرفته و در تابلوهاى نقاشى مربوط به ميانه دهه اول ۱۵۰۰ در شهر نورنبرگ دستگاهى شبيه گيوتين ديده مى شود. اولين دستگاه گيوتين براى انقلابيون فرانسوى را مهندسى آلمانى به نام توبياس اشميت ساخت و آن را با اجساد بيماران بيمارستان بيسرته در تاريخ ۱۷ آوريل سال ۱۷۹۲ امتحان كرد. اولين محكومى كه با اين دستگاه اعدام شد نيكولا ژاك پلتيه بود كه به جرم سرقت توام با خشونت دستگير شده بود و در ۲۵ آوريل ۱۷۹۲ در پلاس دوگرِو اعدامش اجرا شد. همانطور كه انتظار مى رفت دستگاه درست كار كرد و سر محكوم با يك ضربه قطع شد. به زودى گيوتين در تعداد زياد ساخته و به تمام شهردارى هاى فرانسه فرستاده شد، و حتى مدل هايى از آن به عنوان اسباب بازى بچه ها و گوشواره براى زن ها ساخته شد و به بازار آمد. همچنين در ابتدا آزمايشاتى با تيغه زاويه ۴۵ درجه و تيغه گرد انجام شد و مشخص شد كه تيغه زاويه دار كارايى بيشتر و بهترى دارد. حكومت ترور در دهم اوت آغاز شد و بلافاصله تجارت گيوتين هم بالا گرفت. در دوره ۱۳ ماهه ميان مه ۱۷۹۳ و ژوئن ۱۷۹۴ بيش از ۱۲۲۵ نفر در پاريس اعدام شدند. محكومان عادى در پلاس دوگرو و محكومان سياسى در پلاس دوكاروسل گردن زده مى شدند. تمام اشراف فرانسه طى انقلاب اين كشور به وسيله گيوتين اعدام شدند. در ۲۱ ژانويه ۱۷۹۳ براى اعدام لويى شانزدهم يعنى معروف ترين قربانى گيوتين دستگاهى مخصوص را براى اولين بار در پلاس دولارولوسيون كار گذاشتند. زنان معروفى چون مارى آنتوانت و شارلوت كورده هم در اين محل اعدام شدند. شارلوت در محاكمه اى كوتاه به جرم قتل ژان پل مارا، يكى از رهبران انقلاب، محكوم شد. وقتى در غروب ۱۷ ژوئيه سال ۱۷۹۳ او را بر روى گارى اسبى به ميدان آوردند تا اعدام كنند، از سانسو خواست اجازه دهد نگاهى به گيوتين بيندازد، چرا كه تا آن زمان گيوتين نديده بود. شارلوت دختر ۲۴ ساله شجاع و جذابى بود كه بسيارى پس از مرگش او را شهيد خواندند. در ۲۸ ژوئيه همين سال روبسپير و ۲۱ تن از پيروانش نيز در همين مكان و به وسيله گيوتين اعدام شدند. از اين پس فرانسه تنها كشورى نبود كه از گيوتين براى اعدام محكومان خود استفاده مى كرد. بسيارى از كشورها به دليل سرعت و انسانى بودن اين شيوه اعدام را بهتر از ديگر شيوه هاى اعدام تشخيص دادند و به استفاده از اين دستگاه روى آوردند. از جمله اين كشورها مى توان به بلژيك، چند ايالت از آلمان، يونان، سوئيس، سوئد و ويتنام اشاره كرد كه تا اواسط قرن بيستم استفاده از گيوتين را كنار نگذاشتند. در ساخت تمامى گيوتين ها الگويى واحد استفاده مى شد، اما گيوتين هاى مدرن روى سكو قرار نمى گرفتند و مستقيماً روى زمين قرار مى گرفتند. اين امر پيشرفت بزرگى محسوب مى شد، چرا كه محكومان معمولاً آن قدر دچار وحشت مى شدند كه بالا كشيدن آنها از چند پله و آوردن به روى سكو كار دشوارى بود. تيغه گيوتين از فولاد بود و معمولاً به آن وزنه هاى سربى اضافه مى شد تا وزن آن به حدود ۴۰ كيلوگرم برسد. تيغه با اين وزن فاصله ۷ فوت را در يك سوم ثانيه طى مى كند و پس از فرود آمدن روى فنرى مى افتد كه آن را دوباره به بالا مى فرستد.

منبع : پارس نايس
www.parsnice26.com
 

 

 

 

 

 

     
Copyright (C) 2007-2017 parsnice25.com All rights reserved
کليه حقوق سايت پارس نايس متعلق به شرکت { پارس نايس انيميشن } مي باشد . طبق قوانين کپي رايت هرگونه نسخه برداري و کپي از مطالب و مقالات سايت ممنوع مي باشد
دانلودفار  | عکس و تصاوير | بازي آنلاين فضايي | خريد مبلمان منزل  | پارس نايس | کالا - شاپ